GR5, Onville ▸ Pont-à-Mousson (28km)

Mijn nieuwe auto kan veel sneller snelladen
(Afbeelding opgepoetst met AI)

Sinds kort heb ik eindelijk mijn leaseauto mogen omwisselen voor een gloednieuwe Hyundai IONIQ5. Hierdoor is mijn actieradius ruim verdubbeld en de gemiddelde snellaadsnelheid gemiddeld 5x zo snel als de vorige auto. Dus niet meer "kamperen" bij de snelladers in de Benelux. Dat biedt mogelijkheden om weer wat etappes over de GR5 te gaan lopen. De volgende beperking zit hem in het openbaar vervoer in Frankrijk, maar tot aan Nancy kan ik sowieso nog door. Dat is in de tussentijd een etappeplaats van de GR5 geworden, wat de logistiek voor mij wat makkelijker heeft gemaakt.

9:12 Start in Onville

Ik vertrek 's nachts, iets na 3:00 uur van huis. Het is morgen exact een jaar geleden dat ik mijn vorige wandeling liep over de GR5 en ik zie ernaar uit om weer een stukje verder te komen op dit pad. Waar ik voorheen met de eco-stand reed, langzaam optrok en een boek meenam voor tijdens de laadstops die noodzakelijk waren in Zuid Limburg, bij Vielsalm en in Luxemburg, stop ik bij de laatste verzorgingsplaats voor de Belgische grens puur om even de benen te strekken. Ondertussen heeft de auto er alweer een kleine 100 kilometer bijgeladen, waardoor de noodzakelijke laadstop pas bij Léglise (nabij Neufchâteau) hoeft plaats te vinden. Buiten is het zo'n 15°C en ongeveer een kwartier voordat ik bij de laadstop aankom, begint de auto automatisch met het voorverwarmen van de accu, zodat de auto straks sneller kan laden. Dit proces stopt ook weer terwijl ik nog niet bij de laadstop ben, maar de auto zal het zelf wel beter weten, ga ik van uit. Om 6:00 uur rij ik op het knooppunt dat de E25 met de E411 verbindt, vlak voor de laadstop. Met de vorige auto stond ik nu nog bij de snellader in Zuid-Limburg.

9:21 Eindelijk weer op de GR5

Bij de laadstop in Léglise staat een huisje van Fastned met een toilet en een kleine zelfbedieningsshop. Terwijl ik naar het toilet ga, laadt de auto met gemiddeld 200kW in dik tien minuten van 15% naar boven de 70%. De reis gaat zo voorspoedig, dat ik bij Pont-à-Mousson, wat mijn bestemming is, nog een uur speling heb. Die tijd kan ik nuttiger besteden en ik besluit bij de laatste Fastned voor Pont-à-Mousson (in Augny) de accu zo vol mogelijk te laden voordat ik de laatste stint van de reis afleg. Dan hoef ik na de wandeling niet gelijk naar een lader. Als de accu voor 92% gevuld is, geloof ik het wel en reis ik door naar het station van Pont-à-Mousson.

9:46

De extra laadsessie heeft niet heel veel tijd gekost, want om half negen kom ik aan bij het station terwijl mijn trein pas om 8:59 vertrekt. Tijdens het laden in Augny heb ik vast een treinkaartje gekocht in de app van de Franse spoorwegen. Nu is het nog uitzoeken op welk spoor mijn trein vertrekt. Dit staat in de apps van Fluo Grand Est en van de SNCF niet aangegeven, maar gelukkig heeft dit station wel informatieborden aan het spoor waar alle tussenstations worden weergegeven.

Ik loop het station in en kom uit op het spoor waar de treinen vertreken richting Nancy (in zuidelijke richting). Ik moet noordwaarts, dus begeef ik me naar het andere spoor via een loopbrug, waarna ik op een bankje ga zitten wachten. Nog 20 minuten. Naast me zit een oudere vrouw die in het Frans een gesprekje probeert aan te knopen en dat lukt redelijk, maar ik moet me toch al snel verontschuldigen met Je suis hollandais, een uitspraak die ik vandaag nog vaker zal hanteren.

10:08 De hoogte valt net voorbij de top nog best mee

Ongeveer vijf minuten voordat mijn trein verwacht wordt, vertrekt de trein naar Metz vanaf hetzelfde spoor. Iets ten noorden van Pont-à-Mousson is een splitsing van de spoorlijn richting het noorden (Metz, Thionville) en het westen (Onville, Longwy). Ik reis naar Onville en moet deze trein laten gaan. Wel check ik voor de zekerheid nog even het informatiebord met de tussenstations, maar daar staat Onville niet bij. Als niet veel later de volgende trein arriveert, lees ik wel Onville als eerste tussenstop en overtuigd stap ik in de trein, die me in vijftien minuten naar Onville brengt.

Ik ben de enige die hier uitstapt en het station is nog net zo begroeid met onkruid als vorig jaar. Ik had mijn gps-apparaat op het station van Pont-à-Mousson al aangezet, waardoor ik er nu niet op hoef te wachten. Ik verlaat het station en loop in westelijke richting waar ik binnen een paar honderd meter de eerste markering van de GR5 zie verschijnen.

10:10 Zicht op Pagny-sur-Moselle

Na Onville gaat het pad direct redelijk steil omhoog. Dit wist ik natuurlijk al wel door de wandelgids, dus heb ik mijn wandelstok vandaag weer meegenomen. Die helpt me zowel met het klimmen als met uitrusten. In dat laatste geval kan ik er immers op leunen als ik tijdens een lange klim even moet bijkomen.

Eenmaal boven loopt het pad nog wat minder steil omhoog, waarna de daling kan worden ingezet. Even nadat ik begonnen ben met dalen zie ik een bankje en als ik omhoog kijk, zie ik een mooi uitzicht op de stad Pagny-sur-Moselle, dat in het dal is gelegen. De GR5 daalt af naar de rand van deze stad, waarna ik al snel rechtsaf sla richting Prény. Ik passeer een bord dat aangeeft dat ik daar 40 minuten over ga doen, en dat Onville 1:15 uur achter me ligt. Dat is iets dat je steeds meer gaat zien nu hoogte een relevant onderdeel is van de route. Ik ga vandaag ontdekken hoe mijn snelheid zich verhoudt tot de tijden die op de bordjes staan en ik vermoed dat het niet heel veel zal schelen, doordat ik het klimmen niet veel sneller doe dan andere wandelaars.

10:14 Vanaf hier is dit het hoogteprofiel voor vandaag

Na 36 minuten passeer ik een bordje dat aangeeft dat ik Prény binnenloop. Hier gaat de route opnieuw de hoogte in naar iets dat wordt aangekondigd als het Château de Prény. Eenmaal boven is er van het kasteel niet veel meer over. Het bankje dat naast de ruïne staat is gelukkig nog wel in goede staat en ik maak er dankbaar gebruik van om even uit te rusten.

Als ik verder ga, kruist de GR5 de spoorlijn van de TGV Parijs-Straatsburg, maar het spoor ligt er verlaten bij. Een half uur geleden hoorde ik wel een trein passeren, maar toen had ik er nog geen zicht op.

10:34 Bordjes met tijd en afstand

Vandaag loop ik slechts 27 kilometer, waardoor ik alle tijd lijk te hebben om wat langzamer te lopen, mocht dat nodig zijn. De geplande aankomsttijd thuis is 21:00, maar een paar dagen geleden is mijn zoon bij zijn grootouders gaan logeren en vanavond haal ik hem daar weer op. Zij wonen meer in het westen van het land en ik heb nu gepland om rond de klok van negen uur bij hen aan te komen. Dat geeft toch een stukje tijdsdruk en op het schermpje van mijn gps-apparaat zie ik tweemaal per kilometer twee tijdstippen waartussen ik wil proberen om terug te zijn bij de auto. Tijdens de recente beklimmingen is mijn doorkomsttijd richting het latere getoonde tijdstip bewogen, maar het afgelopen uur heb ik voornamelijk over relatief vlak terrein gelopen, waardoor mijn doorkomsttijden nu rond het eerste tijdstip liggen. Dat is een goed teken; het profiel voor het verloop van de dag geeft aan dat ik redelijk op schema kan aankomen.

Ik passeer een bordje dat aangeeft dat de GR5 hier een nieuwe route heeft, maar dit bordje zelf blijkt niet zo nieuw meer, want ik heb deze nieuwe route al in mijn GPS staan, terwijl ik die route al een jaar of 2 niet heb bijgewerkt. Wat volgt is een breed bospad richting het dorpje Vilcey-sur-Trey, dat ik na een lichte afdaling rond half twee in de middag kom binnenwandelen.

10:42

Ik ga zitten op een bankje op het plein voor het stadhuis. Elk Frans dorpje, hoe klein ook, lijkt zo'n mairie te hebben. Vilcy-sur-Trey telt zo'n 150 zielen, maar heeft een eigen stadhuis met ernaast een Salle de fêtes, een zaal voor feesten en partijen, zo lijkt het. Ik pak de wandelgids erbij om te kijken wat er nu voor me ligt. Ik doe dit vandaag eigenlijk voor het eerst sinds ik de GR5 wandel, maar het bevalt goed, zo krijg je meer mee van de omgeving waar je loopt. Op het kaartje waar Vilcey-sur-Trey als plaatsje staat aangegeven, zie ik ook het Bois Communal de Pont-à-Mousson; kennelijk kom ik al in de buurt van het einde.

11:10 Prény

Eerst kom ik nog langs het Monument de la Croix des Carmes, een oorlogsmonument van de Eerste Wereldoorlog. Vanaf hier loop ik verder naar Montauville, waar ik de GR5 verlaat en de laatste drie kilometer naar het station van Pont-à-Mousson loop. Het boekje geeft hier twee mogelijke routes voor. Ik had thuis voor de mooiste gekozen, door het bos, maar die blijkt hier ook omhoog te gaan terwijl de doorgaande weg dat niet doet. Ik vind het wel prima zo en besluit toch om via de grote weg richting Pont-à-Mousson te wandelen. In het dorp Madières, dat tussen Montauville en Pont-à-Mousson ligt, staat de uitlooproute naar het station zelfs gemarkeerd en via een smal paadje achter de huizen door loop ik in een rechte lijn naar het station, waar ik rond kwart voor vier arriveer. Dat is zo'n 5 minuten eerder dan de ingeplande tijd. Nooit eerder wist ik mijn wandeling zo nauwkeurig in te plannen qua tijd sinds ik ook hoogtemeters in de planning moet meenemen.

11:25 Château de Prény

Op de parkeerplaats bij het station zijn alle plaatsen die ik zie, bezet. Ik ga in mijn auto zitten en begin met het instellen van de route naar huis. Ik plan een route met drie tussenstops: een McDonald's ergens in Luxemburg, een verzorgingsplaats langs de snelweg in België waar ik een geocache kan loggen zodat ik in alle Belgische provincies minimaal 1 geocache heb gevonden, en het adres waar ik mijn zoon ga ophalen. De auto plant zelf nog een laadstop in. Terwijl ik hiermee bezig ben, vraagt de bestuurder van een busje met gebaren of ik weg ga - mijn auto staat al aan, dus de dagrijverlichting brandt al -, maar ik schud nee omdat ik nog wel even bezig ben met het voorbereiden van de terugreis. Terwijl ik met de voorbereiding bezig ben, mis ik ineens mijn zonnebril. Die was ik vergeten mee te nemen tijdens de wandeling, maar ik zie hem nu in de auto ook niet meer liggen. Na de gebruikelijke plekjes te hebben nagezocht, besluit ik om toch maar met de reis te beginnen.

12:49 Routewijzigingen worden niet snel weggehaald

Ik verlaat het parkeerterrein en zie direct waarom het hier zo druk is. In Pont-à-Mousson vindt dit weekend het Crazy American Weekend plaats, waarvoor de grotere parkeerplaatsen in de stad zijn aangeduid als parkeerruimte voor bezoekers. Gelukkig kon ik er vanmorgen nog gewoon staan en hebben ze de auto niet weggesleept. Ik verlaat de stationszone en via de binnenstad van Pont-à-Mousson rij ik richting de snelweg. Op de kasseien waar ik overheen rij, hoor ik een geluid van losliggende spullen in de auto. Dat is gek, want ik had de auto gisterenavond helemaal leeggehaald. Ik parkeer langs de weg en al snel vind ik mijn zonnebril in het vak in het rechterachterportier. Vreemd, maar ik ben blij dat ik de bril weer heb, want ik zal hem nodig hebben als ik naar het westen rij tijdens zonsondergang.

12:57

Ik draai de snelweg A31 op richting Metz, Thionville en Luxemburg. Om mij heen rijden de auto's sneller dan de aangegeven 110 km/h en om met het verkeer mee te rijden, doe ik met ze mee. Dat is iets dat ik jaren terug al heb geleerd: locals weten als geen ander waar het kan en dat blijkt maar weer, want bij de flitspalen zie ik de remlichten waardoor ik weet dat het oppassen is. Voor een boete, maar ook voor de remmende auto's voor me. Dat laatste lukt niet iedereen, want ter hoogte van een flitspaal bij Thionville staat het verkeer ineens muurvast doordat er een kop-staart-botsing heeft plaatsgevonden. Dat ontdek ik pas nadat ik een klein half uur stapvoets heb gereden, waarbij meerdere voertuigen van hulpdiensten voorbij komen rijden. Gelukkig ben ik er zelf niet direct bij betrokken en als ik de onfortuinlijke automobilisten voorbij ben gereden, gaat de snelheid er weer in en haast ik me naar de Luxemburgse grens.

14:21 La Croix des Carmes

In Luxemburg wil ik eten bij een McDonald's, maar ik had vorig jaar al ontdekt dat het restaurant bij Aire de Berchem een andere uitbater heeft en bezoek een McDonald's in Strassen, een dorpje waar de snelweg doorheen loopt. Terwijl ik vandaag fantastisch wandelweer heb gehad, giet het van de regen als ik hier de auto wil verlaten. Gelukkig klaart het op voordat ik het restaurant verlaat en ik vervolg mijn reis via Namen, Brussel en Antwerpen richting Nederland. De geocache in de provincie Namen is snel gevonden, maar bij Brussel mis ik de afslag naar Antwerpen, waardoor ik over een stuk ringweg moet waar een tijdelijke snelheid geldt van 50 km/h met trajectcontrole. Ik wil bij de eerstvolgende afrit keren, maar dat gaat niet, want de oprit is afgesloten. Uiteindelijk rij ik een stukje verder over de ring en keer ik bij de volgende afrit om opnieuw met 50 km/h over diezelfde brug te rijden. Zo kom ik alsnog op de weg naar Antwerpen terecht. Voorbij Antwerpen gaat het weer mis, want bij Brecht is ook een ongeluk gebeurt. De navigatie van de auto wilde me hier al omheen leiden, maar volgens Google Maps was de filevertraging minder dan de extra reistijd, dus heb ik toch voor de file gekozen.

Uiteindelijk kom ik met een tussenstop om mijn zoon op te halen, tegen half elf weer thuis. Ik haal alle spullen uit de auto, ga douchen en dan snel naar bed. De dag heeft zo we lang genoeg geduurd.

Dag 23 op de GR5

Statistieken

Afstand

27,8 km

Gemiddelde

4,3 km/h

Bewogen gemiddelde

4,3 km/h

Hoogtemeters

981 m

Totaalteller

11.066,6 km

De voortgang over de GR5 na 23 dagen

Hoogteprofiel en tempo

14:48

14:57 Monteauville. Hier verlaat ik de GR5

◀ Metz ▸ Onville (34km)

4daagse 2026, dag 4, Cuijk (51km)

3:59 Zo ver naar achteren stond ik nooit meer sinds 2009

Om half drie rijden we met fiets en al naar Nijmegen, waar we langs de route aan de Van Peltlaan parkeren. Hier komen we na 3 kilometer wandelen langs, wat wellicht nog handig kan zijn.

Met mijn dochter achterop fiets ik naar de Wedren. Gelukkig is de fiets elektrisch waardoor ik veel wandelaars inhaal die we dus op de Wedren achter ons hebben staan. Rond half vier komen we aan bij de start en we staan een stuk verder naar achteren in de wachtrij. Uiteindelijk worden we om 10 over vier gescand, dus dat valt uiteindelijk nog wel mee.

6:51 Overasselt

We lopen Nijmegen uit naar Overasselt en hier staat een bord dat aangeeft dat het nog maar 8,5 kilometer is. Dat kan best kloppen, maar niet tot aan de finish. Zelfs niet voor de kortste afstand. We lopen samen met de militairen, maar even voor Overasselt zijn die weer van ons gescheiden. Ik leg mijn dochter uit waarom dat is en dat we nog veel meer samenkomsten en scheidingen gaan krijgen vandaag: we moeten de Maas over en alle andere routeringen zijn daar een gevolg van.

Bij Nederasselt pauzeren we weer bij de brug en dit jaar nemen we beide een kom soep. Terwijl we zitten te eten, gooit een militair een energy bar neer namens de Navo (Allied joint force command Brunssum) met de tekst Who said it would be easy? Here is your energy! #wearenato.

6:57 Incorrecte informatie in Overasselt

We lopen de brug over naar Grave, waar mijn dochter in de rij gaat staan voor een sanitaire stop en ik de dijk afren om daar mijn plasje te doen. De rijen bij de toiletten staan op de weg, wat de ruimte voor wandelaars smaller maakt. Gelukkig gaat het net goed en als mijn dochter klaar is, kunnen we weer verder.

De route is dit jaar aangepast en het stuk naar Beers is nieuw zodat de hulpdiensten sneller in de diverse plaatsen kunnen komen. Ik vind het een schitterende route, met aan het eind uitzicht op de plassen waar de 40 altijd al langs loopt. Bij het naderen van Beers zie ik links de 40 en rechts de militairen steeds dichterbij komen en vlak voor Beers komen we weer bij elkaar. Mijn dochter vindt dit stuk overigens heel saai en ze besluit om er zo snel mogelijk doorheen te lopen. Ze versnelt en nu moet ik zelfs mijn best doen om haar bij te houden.

Na Beers komt Vianen en langzaamaan komt het einde dichterbij. In Beers hadden we onze eerste controle van de dag en in Vianen volgt dan alweer de volgende. Het lijkt wel alsof de controleurs van frikandellen houden, want vorig jaar stonden ze hier ook. Na de controle volgt de Via Frikandella en met een snack in onze maag volgt al snel de tunnel naar Cuijk.

7:14

Cuijk voelt vaak al als het begin van het einde en dat is dit jaar niet anders. Na de Pontonbrug lopen we door naar Mook, waar de scouts van de groep van mijn dochter langs de kant staan. Mijn dochter is net van scouting af, maar haar groep heeft deze week het zomerkamp een paar honderd meter van de route en zij staan deze ochtend langs de kant. Ik had stiekem nog contact gehad met de leiding om hen in te lichten over de verwachte passagetijd en het bleek in hun planning te passen. De ontmoeting is van beide kanten superleuk en mijn dochter mengt zich even in de groep scouts en staat zelfs even wandelaars aan te moedigen met handjeklap. Het ziet er grappig uit om een rood polsbandje te zien tussen alle kinderen die er langs de kant van de weg staan.

8:12 Op de brug bij Grave

We nemen afscheid van de scouts en lopen naar Malden. Mijn dochter wil weer naar het toilet en ik reken een euro af terwijl zij in de rij gaat staan. Direct na deze stop klaagt ze over een blaar en we zoeken een plekje op het gras. Dit keer wil ze het zelf doen en ik geef haar de spullen en kijk toe hoe ze als dertienjarige zelfstandig een blaar doorprikt, laat leeglopen en aftapet. Netjes hoor!

We lopen verder naar de rustpost van de Gouden Kruisdragers, vlak voor Nijmegen. Hier eten en drinken we wat en vandaag staat er ook een fooienpot. Ik heb helaas geen kleingeld bij me, maar hier zal ik volgend jaar zeker rekening mee houden.

8:28 Zicht op de brug

De Via Gladiola is druk en we proberen tactisch gaatjes te vinden om mensen te passeren. Mijn dochter geeft aan dat zij mensen makkelijker kan passeren en dat klopt, want zij kan zich smaller maken doordat ze geen heuptasje heeft. Zo maken mensen al wat ruimte en piep ik er ook snel tussendoor. Dat blijft goed werken, maar soms is het ook inzicht en ben ik aan de andere kant van de weg even sneller omdat daar een ruimte ontstaat die mijn dochter nog niet heeft gezien. Het lastigst is nog wel een fanfarekorps dat op een bizar laag tempo over het parcours loopt. Als we daar eenmaal voorbij zijn, gaat het lopen een stuk sneller en we passeren de traditionele markeringen richting de tribunes. Ik laat het thuisfront weten dat we er bijna zijn. We zijn zo laat, dat de intocht op tv al is begonnen en niet veel later krijg ik al een foto gestuurd van mijn nicht die ons heeft gespot. De camera's stonden al op het Keizer Karelplen en ik dacht dat ze een stukje verder pas stonden.

8:41 Grave

Als we op de Wedren aankomen, blijf ik even staan bij de uitreiking van het pinnetje met de 3 aan mijn dochter, voordat ik zelf mijn kruisje voor beloning 11 ga ophalen. Voor alle beloningen vanaf nummer 10 moet je bij het laatste bureau afmelden, waardoor we vandaag niet samen door kunnen worden afgemeld. We lopen naar de fiets en beginnen onze zoektocht naar de juiste route om aan de andere kant van de wandelstoet te komen. Dat is noodzakelijk om de auto te bereiken.

Het Keizer Karelplein is in het geheel niet toegankelijk, dus we moeten door het centrum. Daar ben ik niet zo bekend en met de telefoon in de hand probeer ik het te vinden. Ik fiets een aantal keer mis, maar uiteindelijk komen we op een weg die parallel loopt aan de Sint Annastraat zodat we toch richting het zuiden van de stad kunnen fietsen. Als we bij de auto aankomen, fietsen we al langs auto's die de straten vullen. Het verkeer staat hier helemaal vast. Hier parkeren bleek dus ook geen goed idee, volgende keer maar echt aan de rand van de stad parkeren, dan ben je de stad maar vast uit.

9:02 Bij elke rotonde rent de vlaggendrager een extra rondje

Ik sta andersom geparkeerd, dus het eerste stukje rij ik achteruit de straat uit. Daarbij raak ik met mijn fietsendrager nog de trekhaak van een andere auto, maar bij inspectie door de bestuurder van die auto blijkt dat er van schade gelukkig geen sprake is. Bij het eerste kruispunt draai ik de auto en komen we langzaam bij de rand van de stad, waarna we steeds meer ruimte krijgen om op snelheid te komen. Uiteindelijk hebben we vanaf de finish ongeveer een dik uur nodig gehad om de stad uit te rijden. Dat is toch al winst ten opzichte van vorig jaar.

De dag van Cuijk

Statistieken

Afstand

50,5 km

Gemiddelde

4,5 km/h

Bewogen gemiddelde

5,7 km/h

Hoogtemeters

0 m

Totaalteller

11038,8 km

De voortgang na 4 dagen

Hoogteprofiel en tempo

9:20 Nieuwe route

9:40 Deze mensen kwam je elke dag in de lus tegen

9:53 Schilderijtje

9:58 Van links komt de "40" erbij en van rechts (buiten beeld) de militairen

10:06 Beers

10:49 Frikandellen in Vianen

11:05 Samenkomst met de "40" in Cuijk

11:13 In de straten van Cuijk

11:15 Als het drukker wordt, staat deze man behoorlijk in de weg!

11:18 De pontonbrug over de Maas

11:47 De tijdsgeest in één blik gevangen

11:52 Mook

13:45 Prima temperatuur

13:48

14:33 Bijna in Nijmegen

15:06 Ruimte, nadat we een poosje op auto's hebben moeten wachten bij de Grootstalselaan/Scheidingsweg

15:16 Bij de tribunes

◀ Dag 3 (Groesbeek, 50km)

4daagse 2026, dag 3, Groesbeek (50km)

5:30 Langs de 4daagsecamping in Malden

Vandaag lopen we de mooiste route van de 4daagse. In de eerste uren houden we dezelfde pauzes aan als dat ik gewoon ben op deze dag: bij de voormalige Intratuin en op het plein in Plasmolen. Het is lekker rustig op de route en het lijkt erop dat de vermoeidheid bij meer mensen heeft toegeslagen. Bij Plasmolen maak ik gebruik van het toilet, waarna we de grote weg oversteken richting Milsbeek.

We lopen het natuurgebied in dat ons in Gennep brengt en ik heb afgelopen jaar ontdekt dat we hier ook over het Pieterpad lopen. Voor Pieterpadlopers lijkt het me geen goed idee om vandaag dit traject te lopen, gezien de drukte van 4daagselopers. In Gennep klinken de tonen van het Pizzalied van André van Duin en in de Zandstraat is het weer een gezellige boel. We lopen over de Niers naar Ottersum, waar ik sinds Gennep in de route is opgenomen altijd weer terugdenk aan de soep die we hier voorheen kregen. Terwijl ik denk "Ottersum, waar is de soep?", zie ik zowaar een kraampje opdoemen waar soep kan worden gekocht.

7:01 De Mookerplas

In de saaie wegen na Ottersum komt een liedtekst in me op uit een depressief metallied dat de huidige situatie best aardig omschrijft: Please, release me from this pain! There must be a way to ease this hurt again". Zo erg is het nou ook weer niet, maar dit stuk voelt wel als het meest verlaten deel van de hele route, zo op het verste punt van dag 3, in afwachting op de heuvels bij Groesbeek.

We pauzeren weer bij de ponyclub Ottersum, waarna we verder lopen naar de samenkomst met de 40 en de militairen. In de drukte lopen we richting de Sint Jansberg, een steilere klim dan de heuvels van de Zevenheuvelenweg. In de media vernam ik eerder vandaag dat de klim van Mook naar Groesbeek die door de lopers van de 30 kilometer moet worden bedwongen, de zwaarste klim van de hele 4daagse is, dus het kan erger. Ik houd juist van deze klimmetjes en loop er het liefst met een hoog tempo op naar boven, maar dat doe ik wel weer een keer als ik de 4daagse weer alleen loop. Dit jaar loop ik samen met mijn dochter naar boven en houden we hetzelfde tempo aan als dat we op het horizontale vlak hanteerden. Voor zover mogelijk, want het is flink druk op de klim.

8:35 Onderweg naar Gennep

Druk blijft het ook richting Groesbeek, waar ongemerkt de lopers van de 30 kilometer erbij komen. Dat blijft toch elk jaar weer bijzonder, dat je ze totaal niet ziet samenkomen met de drukte van de overige afstanden. We pauzeren even bij mensen langs de kant waar mijn dochter naar het toilet kan en ik blijf even zitten bij de zoon van de mensen die mijn dochter naar het toilet begeleiden. Deze jongen heeft een tafel waar hij alle stickers op plakt die hij onderweg van militairen krijgt en ook heeft hij al meerdere bakjes met andere dingen die hij heeft gekregen. Het is leuk om te zien en als mijn dochter en de moeder van deze jongen terugkomen, krijg ik het compliment dat ik een goede oppas ben geweest. Ik moet er wel om grinniken en ergens is het ook wel waar.

8:48 Relatief rustig op het smalle pad

In Groesbeek passeren we de commandohut waar we vorig jaar nog zo lang hebben moeten wachten en naderen we de Zevenheuvelenweg. Het is nu zo druk, dat doorlopen er niet meer in zit. Bij de laatste rotonde van Groesbeek staan we even letterlijk stil.

Als we de Zevenheuvelenweg opdraaien, vluchten we snel het fietspad op. Het fietspad gaat wel steiler omhoog, maar je kan er in ieder geval lopen. Bij de eerste 2 beklimmingen ga ik met 7,5 km/h naar boven en wacht ik boven op mijn dochter. De laatste twee beklimmingen doen we samen, waarna we via Berg en Dal naar Nijmegen lopen. We pauzeren weer bij de rustpost van de Gouden Kruisdragers en ik ontdek dat we hier ook gratis eten en drinken kunnen krijgen. Dat is nog eens een rustmomentje! Zo werken andere rustposten dus ook, waar je tegen betaling gebruik van kan maken en deze rustpost zit ingebrepen bij het lidmaatschap van de vereniging De Gouden Kruisdragers. Mijn dochter zegt dat ze blij is dat ik 10x de 4daagse heb uitgelopen en ik kan haar alleen maar gelijk geven. Zij kan er mooi van meeprofiteren.

9:04 Gennep

Aan de rand van Nijmegen stop ik even bij een geocache-event. Mijn dochter loopt door om in het ritme te blijven en ik blijf niet te lang hangen. Met een hoog tempo van boven de 7,5 km/h loop ik weer naar haar toe. Vanaf hier lopen we samen naar de finish.

Nadat we zijn uitgecheckt, lopen we terug naar de auto, maar door de nieuwe inrichting van het start- en finishterrein maken we direct al een kolossale fout waardoor we het wandelparcours moeten doorkruisen. Eerst lopen we nog een stukje tegen de route in, achter het publiek. Hier verlies ik de dop van mijn bidon. Gelukkig heb ik 2 bidons te veel en ik besluit thuis om de bidon zelf dan ook maar weg te gooien. We lopen een straatje om om wat sneller te zijn en lopen een paar honderd meter met de wandelaars mee, waarna we door publiek worden geholpen om over de hekken te klimmen. Mijn dochter blijft hier zitten en ik haal de auto op.

9:47

We rijden naar huis en nadat ik mijn dochter thuis heb afgezet, rij ik gelijk door naar de dealer van mijn auto in Amersfoort. De auto is vandaag 8 dagen oud en ik heb nog geen witte kentekenplaten. De dealer heeft er 2 voor me klaarliggen: 1 voor de fietsendrager en 1 voor los in de auto. Deze haal ik nu op, zodat ik morgen de fietsendrager kan meenemen. Dan wil ik met de fiets naar de start rijden en de auto verder van de start parkeren, want vorig jaar stonden we 2 uur in de file om Nijmegen uit te komen.

Eenmaal thuis monteer ik de trekhaak en zet ik de drager en fiets erop, zodat ik dat niet in de nacht hoef te doen. Het is een leenfiets van de fietsenmaker, want mijn fiets staat toevallig daar voor onderhoud. Voor de zekerheid heb ik de achterband wat harder opgepompt zodat de fiets mijn dochter ook kan dragen.

De dag van Groesbeek

Statistieken

Afstand

50,0 km

Gemiddelde

4,7 km/h

Bewogen gemiddelde

5,5 km/h

Totaalteller

10988,3 km

De voortgang na 3 dagen

Hoogteprofiel en tempo

10:25 Een Apache-helikopter boven de heuvels

10:52 Wandelboom bij de Sint Jansberg

10:55 Op de Sint Jansberg

12:00 File in Groesbeek, hier staan we even helemaal stil

12:35 Daar lopen zij; hier lopen wij

12:49 De Zevenheuvelenweg

13:11 Het fietspad gaat wel meer de hoogte in

◀ Dag 2 (Wijchen, 48km) Dag 4 (Cuijk, 51km) ▶