LAW10 Noaberpad, Smeerling ▸ Bad Nieuweschans (44km)

Wat. Een. Drama.

10:08 Smeerling. Het startpunt.

Het relaas van deze wandeling in drie woorden. Dit had te maken met de gevolgen van de gesmolten sneeuw en vele regen van de afgelopen week. Alle - maar dan ook echt alle - onverharde paden - en dat zijn er bij een LAW bewust zoveel mogelijk - waren verworden tot baggerpaden waar je bij elke stap gokt hoe ver je wegzakt in de klei. En waarbij je bij elke stap het risico loopt dat je schoen zo hard aan de klei blijft kleven dat de klei het wint van je voet en je dus bij de volgende stap met je sokken in de bagger staat. Dat is gelukkig niet gebeurd, maar deze omstandigheden dwongen me wel om heel goed geconcentreerd naar de ondergrond te kijken tijdens het wandelen. En doordat je bij elke stap wegglijdt, was het gemiddelde tempo in de bagger lager dan 5 km/h.

Maar verder was het een mooie wandeldag.

10:32

De laatste op het Noaberpad, en met de eerste trein van de dag reis ik af naar het noorden van het land. Voor het eerst via Groningen. In Amersfoort installeer ik me voor de lange rit die gaat komen. Van buiten lijkt de trein op de lelijke dubbeldekkers met groene stoeltjes die vroeger als sneltrein werden ingezet, maar eenmaal binnen blijkt de bekleding juist heel modern te zijn en voelt het aan als een luxe trein. Het is me al vaker opgevallen dat de trein naar Groningen luxer bekleed is dan de gemiddelde trein. Het is nog donker, en pas voorbij Assen begint het daglicht wat door te breken. Volgende week is de kortste dag en ik weet dat ik vandaag deels in het donker zal moeten lopen. In mijn rugzak zitten dan ook een reflecterend hesje en een zaklamp.

10:42

In Groningen stap ik over op de Arriva-trein naar Winschoten. Als ik hier het station uitloop richting de bussen, glij ik bijna uit over het spekgladde trottoir. Kennelijk heeft het hier vannacht flink gevroren. Een 8-persoonsbusje brengt me naar het startpunt in Smeerling. Het busje heeft geen systeem waarbij je met een knop kan aangeven dat je bij de volgende halte wilt uitstappen, dus wordt er naar de chauffeur geroepen wanneer iemand eruit wil. Als we bij Smeerling aankomen, doe ik dat dus ook, maar de chauffeur moet op een briefje kijken om te zien waar dat is. Ik lees de volgorde van bushaltes voor vanaf de 9292-app en dan doemt ineens een donkerblauw kombord van Smeerling op en is het duidelijk dat we bij de juiste halte zijn aangekomen. De chauffeur checkt mijn ov-chipkaart uit met een mobiele scanner en ik verlaat de bus om te starten met de wandeling naar Bad Nieuweschans.

10:48

Voor het eerst heb ik dit keer bij elke kilometer in de gps-ontvanger staan hoe laat ik er uiterlijk moet passeren om in Bad Nieuweschans de trein te kunnen halen. Bij de start heb ik zo'n 10 minuten speling en ik weet uit ervaring dat ik dus vooral niet teveel moet stilstaan. Mijn normale wandeltempo ligt hoger dan het gemiddelde van 5,5 km/h waarmee ik de tijdstippen heb berekend, dus als ik gewoon loop, blijft mijn voortgang voldoende voor het halen van de trein. Als ik gewoon kan lopen, en voor de zekerheid heb ik drie shortcuts in de route gezet waarmee ik in totaal zo'n 1,3 kilometer kan afsnijden.

De route voert vandaag langs vijf geocaches en na ruim een kilometer ga ik voor de eerste van de vijf even een stukje van de route af. De geocache wordt niet direct gevonden, maar toch duurt het niet lang voordat ik mijn log kan bijstempelen. Ik loop terug naar de route en volg het rode lijntje op mijn gps-apparaat. De route loopt nu naar Wedde, maar onderweg is het terrein zeer zwaar te noemen. Onverharde paden zijn veranderd in baggerpaden dankzij de vele regen en gesmolten sneeuw van de afgelopen tijd. De onderkant van mijn spijkerbroek zit al vrij snel onder de bagger en als ik dan weer op verharde weg kom, begint het ook nog eens te regenen. Ik trek een regenbroek en poncho aan en vervolg mijn weg. De regenbroek zal die dag niet meer uit gaan, omdat deze ook zorgt dat de spijkerbroek niet nog viezer wordt en de regenbroek ook nog wat kou tegenhoudt.

11:13

In Wedde loop ik een paar honderd meter om om langs een geocache te lopen. Bijkomend voordeel is dat ik nu over een verharde weg loop en daarmee win ik een groot deel van de verloren tijd door het omlopen, weer terug.

De regen stopt en ik blijf in mijn poncho lopen om deze wat te laten drogen, maar als het winterzonnetje doorbreekt, wordt het al snel te warm en stop ik de poncho in mijn rugzak. Het weer is vandaag niet heel stabiel en ik zal meerdere keren moeten stoppen om de poncho aan of uit te doen. Gelukkig kan ik me goed beschermen tegen de regen, maar ik kan tijdens regenbuien geen foto's maken omdat ik mijn telefoon niet wil blootstellen aan vocht. Ik ga op zoek naar een bankje om even te kunnen zitten, want op de baggerpaden wil ik dat niet doen en de spaarzame keren dat ik even over verharding wandel, is het niet veilig om te stoppen in verband met het risico op langsrijdend verkeer. Na 12 kilometer wandelen tref ik ineens een picknicktafel aan waar ik ga zitten om even bij te komen van het harde werken in de klei. De poncho gaat uit en ik haal ook de binnenvoering uit mijn winterjas omdat ik dit te warm vind. Mijn lichaam is van zichzelf inmiddels zodanig opgewarmd dat de binnenvoering ook de tas in mag.

11:22 Wedde

De tocht gaat verder richting Bellingwolde. Hier loopt de route zig-zag door het gebied heen, waardoor ik zo'n 15 kilometer in de omgeving van dit dorp rondwandel. Hier kan ik makkelijk grote stukken afsnijden, maar dat zou direct een winst van meer dan een uur opleveren en dat zou teveel van de afstand halen en dat wil ik nou ook weer niet. Hier liggen wel de eerste twee vooraf ingebouwde shortcuts en omdat ik de laatste uren steeds rond het kritieke doorgangstijdstip zit, besluit ik om van beide shortcuts gebruik te maken. Hierdoor loop ik ruim 10 minuten voor op schema. Inmiddels valt de schemering in en op een asfaltweg zie ik dat de automobilisten al met verlichting rijden. Ze gaan keurig voor mij aan de kant, maar als ik mijn reflecterende hesje heb aangetrokken, merk ik aan de automobilisten dat ik een stuk beter zichtbaar ben. Even verderop kan ik over een gescheiden fietspad lopen wat het ook een stuk veiliger maakt. Als ik Oudeschans bereik, merk ik dat ik snel een toilet moet bezoeken en een plaatselijk restaurant biedt uitkomst. Ik raak hierdoor mijn voorsprong weer kwijt en moet dus weer vaart maken voor de laatste kilometers naar het eindpunt van de dag.

12:09

Voor mijn gevoel is het nog maar een klein stukje van Oudeschans naar Nieuweschans, maar dat valt nog vies tegen. Het zijn nog 10 kilometers, maar wel in het donker en grotendeels door bagger. Zo kom ik langs de rand van een weiland te lopen. Ik kijk nog snel op het kaartje of er een verhard alternatief is, maar daarvoor moet ik zoveel omlopen dat ik niet snel kan inschatten of dat een verstandig besluit is. Ik kies er dan ook voor om de route maar te volgen. Aan de rand van het weiland ligt een smal betonpad en ik heb goede hoop dat ik hierdoor snel aan de andere kant van het weiland kan komen, maar helaas blijkt dat niet zo te zijn. Als ik mijn eerste stap op het beton zet, glij ik direct weg. Het betonpad ligt wat schuin richting de sloot en door de vele bagger onder mijn schoenen en op het betonpad moet ik mijn best doen om niet in de sloot te belanden. Dat wordt dus weer baggerlopen. Soms probeer ik even om over het betonpad te lopen, maar steeds glij ik weg. Ik heb nou eenmaal meer grip op de aardklonten dan op het gladde beton. Met mijn zaklamp schijn ik op het terrein direct voor mij, maar de lichtopbrengst van mijn zaklamp blijkt flink tegen te vallen. Ik was altijd vrij tevreden over de lamp, maar heb de lamp nog niet veel gebruikt en ben er nooit eerder zo afhankelijk van geweest als nu. In de verte zie ik een bomenrij, maar door het donker kan ik lastig inschatten hoe ver dat nog is. Op het schermpje van het gps-apparaat zie ik dat ik er bijna ben, en dat geeft de nodige moed om nog even door te zetten. De bomenrij blijkt langs een asfaltweg te lopen waardoor ik weer even verlost ben van het zware terrein. Ik heb nog zo'n 7,5 kilometer af te leggen en loop een paar minuten achter op schema. In de laatste kilometer zit nog een shortcut en ik besluit om ook hier de route af te snijden om de trein te halen.

12:19

Het is nu echt volledig donker en de lichtvervuiling is hier een stuk minder dan dat ik gewend ben. Als ik naar boven kijk, zie ik vrij laag het steelpannetje en ik controleer voor de grap even of de Poolster wel echt naar het noorden wijst. Of anders gezegd: of het gps-apparaat het wel goed doet. Dat blijkt (uiteraard) zo te zijn en ik loop verder richting het geluid van langsrijdend snelwegverkeer. Ik nader de A7 die bij Bad Nieuweschans overgaat in de Duitse BAB280. Even voorbij dit punt verlaat ik het Noaberpad en loop ik direct richting het station. Voordat ik het station bereik, loop ik weer op het Noaberpad en heb ik zo'n 5 minuten gewonnen. Het is donker om me heen, en als ik even verderop een bocht omga, zie ik ineens iets dat sterk lijkt op een station. Dat kan maar één station zijn en jawel, op de blauwe borden staat heel duidelijk Bad Nieuweschans. Ik heb het gehaald! Zo lang als sommige baggerpaden leken te duren, zo onverwacht sta ik ineens op het eindpunt van het Noaberpad. Ik heb nog zo'n 5 minuten over ook. Van die vijf minuten maak ik dankbaar gebruik om even een foto te maken van het officiële startpunt van het Noaberpad (voor mij het eindpunt doordat ik de route andersom heb gelopen). Verder ligt er pal naast het station een snelle geocache en ook die laat ik niet ongemoeid. Tenslotte loop ik het perron op. Bij het begin van de perrons staat een bord met vertrektijden waarop staat dat vanavond de trein in beide richtingen van spoor 1 vertrekt. Het is me echter niet duidelijk wat spoor 1 is, maar doordat op het perron waar ook het bord staat, een reiziger staat te wachten, gok ik erop dat dit spoor 1 is. Ik loop het perron op en schijn even met mijn zaklamp richting het bord waar het spoornummer op staat, en ik meen een 1 te herkennen. Terwijl de trein uit Duitsland nadert, trek ik mijn reflecterende hesje uit en eenmaal in de trein gaat ook de regenbroek uit. Deze zit tot de knieën onder de bagger en nu reis ik wat toonbaarder naar huis.

13:09 Toch nog een stukje onverhard zonder bagger!

Op station Groningen heb ik zo'n 10 minuten om een avondmaaltijd te regelen. Terwijl de trein mij richting Groningen brengt kijk ik op mijn telefoon wat de stationsvoorzieningen zijn. Ik kan kiezen tussen Burger King, Smullers en Julia's. Ik heb behoefte aan zout en besluit voor Burger King of Smullers te gaan, afhankelijk van wat ik het eerst tegenkom en waar de kortste rij staat. Dat blijkt Burger King te zijn, en met een zak vol eten installeer ik me enkele minuten later in de intercity naar Amersfoort. Ik heb besloten om via Amersfoort terug te reizen, waardoor ik de komende 7 kwartier kan blijven zitten. De zaterdagavondtrein vanaf Arnhem zit altijd erg vol en ik wil graag rust om me heen. De route via Amersfoort voorziet daar prima in en deze alternatieve route zijn de 3 extra minuten reistijd meer dan waard.

Statistieken Afstand: 44,2 km Gemiddelde: 5,5 km/h Bewogen gem.: 6,3 km/h Totaalteller: 4422,4 km

Het Noaberpad in 9 dagen

13:12

13:27

15:00

15:54

15:59

16:21

16:37

18:10 Het beginpunt van het Noaberpad

◀ Ter Apel ▸ Smeerling (43km)

LAW10 Noaberpad, Ter Apel ▸ Smeerling (43km)

10:11 Een kwartier na vertrek uit Ter Apel

Het is alweer twee maanden geleden dat ik mijn laatste stappen op het Noaberpad had gezet en het is weer de hoogste tijd om daar wat aan te doen. Nog twee wandeldagen heb ik nodig om bij het eindpunt uit te komen. Vandaag loop ik van Ter Apel naar Smeerling, een gehucht tussen Vlagtwedde en Onstwedde, en in november ben ik van plan om de laatste kilometers van Smeerling naar Bad Nieuweschans te lopen.

Vandaag dus de wandeling van Ter Apel naar Smeerling. Vandaag is ook de dag waarop ik mijn derde treinreis binnen het seizoensretour van NS ga inzetten. Hierdoor kost al het reizen per trein mij vandaag 11 euro. De enige beperking is wel dat het een retour betreft, waardoor ik moet terugreizen over hetzelfde traject als de heenreis. De logische route van Smeerling naar het zuiden is met de bus naar Winschoten, maar dan zou ik tussen Winschoten en Zwolle geen gebruik mogen maken van het seizoensretour (of juist wel, maar dan zou dat niet mogen 's morgens tussen Zwolle en Emmen). Met een overstap in Stadskanaal kan ik vanaf Smeerling ook per bus naar Emmen reizen waardoor ik niet extra hoef bij te betalen.

10:43 De herfst heeft zijn sporen al achtergelaten

Wegens werkzaamheden rijden er vandaag geen treinen tussen Ede-Wageningen en Amersfoort, dus om 6:41 vertrek ik richting Utrecht om daar al op de trein naar Zwolle te stappen. De trein is me vandaag verder wel goed gezind en precies volgens de dienstregeling kom ik aan op station Emmen. Op het perron loop ik achter een groepje stadse studenten die zich erg verbazen dat ze langs Nieuw Amsterdam komen en een van hen beweert dat het om een klein dorpje gaat dat ze zo hebben genoemd. De rest kan het niet geloven en ik vind het wel grappig om ze zo aan te horen. Ik raak ze al snel kwijt op weg naar de bussen en stap in bus 73 die mij naar Ter Apel brengt. Om 9:51 uur stap ik hier uit de bus. In het bushokje wacht ik totdat de gps-ontvanger ook weet waar ik ben. In de tussentijd valt het me op dat het wat miezert. Gelukkig houdt dat al snel op en tegen de tijd dat de gps een fix heeft, is het alweer droog. Met frisse moed start ik met de wandeling met het besef dat het einde van het Noaberpad in zicht begint te komen.

11:31 Drassige en ongelijke ondergrond

Vlakbij de start ligt nog een geocache verborgen, maar het riviertje de Ruiten Aa scheidt mij van de geocache en ik besluit om er geen moeite voor te doen. Eerst een ruk maken voordat ik korte en lange pauzemomenten ga toestaan. Voor je het weet, loop je achter en moet je haast maken om op tijd te zijn voor de bus terug naar huis. Ik heb best een strak schema. Inmiddels weet ik hoe hard ik gemiddeld loop inclusief de pauzes en op basis daarvan baseer ik mijn reisschema's. Ik loop ver van huis en de terugreis zal 4,5 uur in beslag nemen. Dan wordt het al snel laat en wil je niet nog later thuis komen. In de planning heb ik zo'n 10 minuten over als ik bij het eindpunt ben aangekomen dus opgelopen vertragingen zal ik met verkorte routes moeten compenseren. Nu reken ik met een gemiddelde van 5,5 km/h terwijl mijn normale wandeltempo tussen 6,5 en 7 km/h ligt, dus kan ik al snel verloren tijd compenseren door minder te pauzeren. Je wilt echter niet aan het begin al een achterstand oplopen, dus loop ik zonder te stoppen langs de Ruiten Aa richting het noorden.

12:56

De weersverwachting is niet erg gunstig. Na een schitterende nazomerperiode een week terug staat er voor dit weekend regen op het menu. De zaterdag heb ik uiteraard met extra belangstelling in de gaten gehouden en het lijkt erop dat het vandaag net wat beter zal zijn dan op de omliggende dagen. Dat is uit eigen ervaring lastig te vergelijken, omdat je op de omliggende dagen niet de hele dag buiten bent, maar het geeft wel hoop. In de eerste uren van mijn wandeling valt er echter de nodige regen, dus ik loop kilometers lang met de poncho aan. Ik zit qua uitrusting toch nog te veel in de zomer, waardoor ik geen regenbroek heb meegenomen. Hierdoor loop ik met natte broekspijpen rond. Ik heb wel gamaschen mee, maar heb geen zin om die voor dat doel aan te trekken omdat ze slechts beperkt zouden helpen en ook weer het nadeel hebben dat je ze aan je benen voelt zitten.

12:57 Op weg naar Bourtange

De route loopt vandaag volledig over Nederlands grondgebied, maar ter hoogte van Bourtange kom ik toch vrij dicht bij de grens met Duitsland uit. Op de landsgrens ligt hier een geocache die wel eens de meest oostelijke cache van Nederland zou kunnen zijn en dat leidt ertoe dat ik in de voorbereiding een stukje van het Noaberpad heb opgegeven om hier een extra lus te kunnen maken. Na ruim 10 kilometer bevindt zich een lus van een paar kilometer die bijna uitkomt op het punt waar het begint. Gemakkelijk over te slaan dus, en ter plaatse blijkt dat zelfs de officiële markering in het veld hier al rekening mee houdt. De lus is de officiële route, maar de afgesneden variant staat gemarkeerd als alternatieve route. Zo blijf ik de Ruiten Aa volgen en passeer ik niet veel later het plaatsje Sellingen.

14:11 Paard en wagen bij Bourtange. Op de achtergrond een
Duitse windmolen

Tegen het einde van de ochtend klaart het op en in de middaguren valt er nauwelijks nog regen. De poncho gaat weer in de tas en al snel loop ik de eerste doorkomstplaats binnen: Jipsinghuizen. Ik loop vandaag langs veel buurten en gehuchten, die vaak wel aangeduid zijn met een wit plaatsnaambord, maar niet veel meer voorstellen dan een paar straten met boerderijen erlangs. Jipsinghuizen is wat groter en is ook het officiële eindpunt van de vijfde etappe van het Noaberpad (volgens Wandelnet). Doordat ik de route andersom loop betekent dit dat ik vanaf hier nog vier etappes moet lopen naar het eindpunt van de route. Aan het einde van de dag zullen er nog krap drie etappes over zijn.

14:48 Op de grens met Duitsland

Vanaf Jipsinghuizen loop ik richting Bourtange, dat vooral bekendheid geniet door de vesting die er alleen al op de kaart zo bijzonder uitziet. Onderweg loop ik nog even verkeerd doordat ik niet goed genoeg op de gps kijk en ook de markering mis. Kan gebeuren, en de fout is snel hersteld. Even voor Bourtange vind ik de tweede geocache van de dag. Als ik bij de vesting aankom, kan ik niet verder rechtdoor doordat een gracht en vestingwal mijn toegang blokkeren. Ik sla rechtsaf en zie meerdere paard-en-wagens mij tegemoet komen. Al snel heb ik door dat dit met het toeristische karakter van de vesting Bourtange te maken heeft. Zelf heb ik niet zoveel met toeristische uitingen, maar het hoort er nou eenmaal bij.

14:48 En terug in Nederland

Ik begin pijntjes te voelen in mijn benen en als ik op het kaartje zie hoeveel ik al gelopen heb, realiseer ik me dat het tijd is voor een eerste rustpauze. Langs de grachten van Bourtange staat een bankje en ik kies dit bankje uit om de voeten even te laten bijkomen. Na een minuut of vijf loop ik weer verder en het Noaberpad slaat al snel linksaf richting de vesting. Ik loop echter rechtdoor voor de extra lus langs de Duitse grens en na ongeveer een kilometer loop ik over een weg waarvan ik zelfs achteraf niet weet in welk land het ligt. De twee geocaches die ik langs deze weg vind, liggen beide in Nederland, maar deze liggen dan ook aan de westkant van de weg. Aan de oostkant van de weg ligt ontegenzeggelijk Duitsland, maar van wie de weg zelf is? Ik heb verzuimd om op de grenspalen te letten en aan het einde van de weg staat rechts een welkomstbord van Emsland (D), terwijl aan de linkerkant een groot blauw bord staat waarop 12 sterren en de naam Nederland prijken. De geocaches langs dit weggetje zijn snel gevonden en nadat ik het sterrenbord van Nederland op de foto heb gezet, loop ik terug naar de vesting Bourtange.

15:05 De toegangspoort naar de vesting Bourtange

De stadswallen van de vesting zijn dubbel uitgevoerd waardoor ik twee keer door een poort loop voordat ik echt in het centrum uitkom. Het bewoonde deel van de vesting is zo klein dat als je niet oplet, je er doorheen bent voordat je het doorhebt. Op het plein stop ik even om een paar fotootjes te maken, maar je krijgt het hele idee van de kleine vesting vanaf dit punt nooit goed op de foto. Dat kan alleen uit de lucht, en daardoor is het ook mooier om de vesting op de kaart te zien dan in het echt. Het is ook redelijk druk met toeristen en al snel loop ik de vesting weer uit aan de noordkant, op weg naar het moderne dorp Bourtange.

Inmiddels begin ik het vrij warm te krijgen en op het schoolplein van een basisschool ga ik even op een bankje zitten om me wat zomerser aan te kleden. Ik draag vier lagen: hemd, t-shirt, overhemd en een dun jasje. Uiteindelijk blijft alleen het t-shirt over en komt zelfs de zonnebrand uit de tas om mezelf in te smeren. Alleen de broekspijpen blijven aan, maar verder loop ik er nu bij alsof het hartje zomer is.

15:07 Het bruisende centrum van Bourtange vesting

Doordat ik in de eerste uren zoveel door natte, onverharde paden heb gelopen, heb ik het wel een beetje gehad met onverharde paden. De ondergrond is daar een stuk onbetrouwbaarder met kuilen waar je zomaar in kan wegzakken met grotere kans op blessures (lees: blaren) tot gevolg. Gebruik makend van het kaartje op de gps kies ik er regelmatig voor om een alternatief pad te bewandelen waardoor ik het verharde pad blijf volgen. Meestal levert dit ook een beetje afstandswinst op, waardoor ik wat tijd win om op tijd bij mijn eindpunt uit te komen. Normaal doe ik dit nooit, maar vandaag geloof ik het wel. De gids van het Noaberpad toont ook voortdurend alternatieven dus vind ik dat ik daar zelf ook wel aan mag meedoen. Sowieso is er aan de route niets officieels, maar voor mijn gevoel ben ik hierin ook wat vrijer dan bij een route die strakker in de gids is beschreven, zoals het Pieterpad.

15:43 Langs het Bourtangerkanaal

Een paar kilometer verderop loop ik over een drassig stuk onverhard pad langs de Ruiten Aa en zie ik dat ik nog een hele lus moet maken voordat ik weer bij een weg uitkom. Ik kom al vrij snel wel vrij dicht langs deze weg en besluit het land over te steken en over het stroomdraad te stappen en zo weer verhard verder te kunnen lopen. Hierdoor kom ik vanaf de andere kant bij de volgende kruising aan en op het punt waar de route op mijn kaart me weer de berm in stuurt, zie ik nergens markering. Ik loop even terug naar het punt waar ik vandaan had moeten komen, maar vanaf hier zie ik ook geen markering. Opnieuw heb ik hier het gevoel dat de markering als je andersom loopt slechter is verzorgd dan wanneer je naar het zuiden loopt. Ik weet niet of dit klopt, doordat ik deze route nooit andersom liep, maar het is niet de eerste keer dat ik finaal de mist in ga doordat markeringen ontbreken en de route van Wandelnet niet nauwkeurig genoeg is. Achteraf blijkt het boekje wel de juiste route te hebben, en ik neem me voor in de toekomst in zulke gevallen gewoon even de gids erbij te pakken.

15:45

Ik stap op een verkeerd punt de berm in en loop ik langs het riviertje verder richting het westen. De ondergrond is vrij drassig en ik moet wat naar links lopen om bij de route uit te komen. Uiteindelijk loop ik door een meter hoog begroeide beplanting en doe ik mijn gamaschen aan om te voorkomen dat mijn onderbenen zeiknat worden of door de doornen worden geprikt. Nog voordat ik bij het punt ben waar ik had willen uitkomen, besluit ik over te stappen naar het naastgelegen weiland en over dit weiland loop ik om een stukje bos heen en kom ik eindelijk uit bij het pad waar ik moet zijn. Hier heb ik wel de nodige tijd verloren, en als ik uitreken of ik op tijd ga zijn, bereken ik dat ik nog zo'n vijf minuten speling heb. Inmiddels ben ik zover op de route dat ik ook weinig tijd heb om hierop in te lopen, tenzij ik de route afsnijd. Nu is vijf minuten genoeg, maar je wilt niet het risico lopen de bus te missen doordat deze een paar minuten te vroeg voorbij komt. Even verderop verlaat de route weer het asfaltpad voor een lusje over een graspad en ik heb het wel gehad met die onverharde lusjes. Ik loop gewoon rechtdoor en ik kom vanzelf weer terug op de route. Hierdoor heb ik ineens een kwartier speling. Dat is zeker genoeg en op de gps zie ik dat ik bijna bij het eindpunt van de dag ben. Het eindpunt is een bushalte langs een doorgaande weg en ik merk aan niets dat ik er bijna ben. Als je in een stad eindigt, kom je wat meer bebouwing tegen naarmate het einde nadert, maar het enige waaraan ik zie dat ik er bijna ben, is de teller op de gps die nog maar een paar kilometer te gaan aangeeft. In de laatste kilometer staan dan toch nog een paar huisjes en bij een gasterij loop ik even naar binnen om te kijken of hier wat te eten valt. Het loopt tegen zessen en mijn ervaring leert dat ik pas in Zwolle de kans krijg om wat te eten. Dat zal al snel richting negen uur zijn, dus als ik nu al wat kan eten, houd ik het wat langer uit. Ik koop een stukje appeltaart en ga deze in het bushokje zitten oppeuzelen. Het taartje is lang niet zo lekker dan wanneer ik zelf een appeltaart bak, maar het kan ermee door. Ondertussen passeert de bus die de andere kant op gaat twee minuten te vroeg in volle vaart de halte, wat dus inderdaad zomaar kan gebeuren. Mijn eigen bus is juist enkele minuten te laat, maar dat kan mij verder niet schelen, want ik heb een overstap van 8 minuten dus die paar minuten kan ik wel hebben.

17:34 Volgens de bordjes moet ik 20 meter afstand houden,
maar als ik iets tegen deze koe zeg, rent ze verschrikt weg.

Even na zessen stap ik in de bus. Doordat ik een retourkaartje heb via Emmen, moet ik nu ook via Emmen terugreizen. Of extra betalen voor het stuk Winschoten-Zwolle, maar daar heb ik geen trek in. In Stadskanaal stap ik over op de bus die me via Ter Apel in Emmen gaat brengen en zo passeer ik letterlijk het startpunt van de wandeling op weg naar huis. In de trein naar Zwolle zoek ik waar de shoarmazaak op station Zwolle zit. Twee maanden terug heb ik ook geprobeerd om daar te eten, omdat ik minder zin heb in de friet van de Smullers. De vorige keer heb ik bij Smullers gegeten en hen gevraagd waar de shoarmazaak zit. Met die kennis lukt het me dit keer om met een lahmacun in mijn hand de trein naar Arnhem in te stappen en zo is mijn maag ook weer gevuld. Uiteindelijk ben ik om half elf thuis en ben ik in totaal net zo lang aan het reizen als aan het wandelen geweest (beide acht uur). Thuis spring ik nog even onder de douche en duik dan snel mijn bed in. Het gaat me niet lukken om de volgende 8 uur slapend door te brengen, maar door de inspanning van de dag slaap ik wel extra goed.

Statistieken Afstand: 43,3 km Gemiddelde: 5,4 km/h Bewogen gem.: 6,3 km/h Totaalteller: 4330,0 km

De voortgang na acht wandeldagen

◀ Schoonebeek ▸ Ter Apel (50km) Smeerling ▸ Bad Nieuweschans (44km) ▶

LAW10 Noaberpad, Schoonebeek ▸ Ter Apel (50km)

7:10 Luchtballonnen boven Barneveld

In verband met andere afspraken heb ik deze wandeling een week vervroegd en zo loop ik vandaag vroeg in de morgen weer naar het station op weg naar de volgende wandeldag langs het Noaberpad. Dit keer staat Drenthe op het programma en waar ik de vorige keer net over de landsgrens in het zuiden van deze provincie met mijn wandeling stopte, loop ik vandaag vanaf dit punt naar de meest zuidelijke plaats in de provincie Groningen. Het belooft een warme zomerdag te worden en in een nieuwe afritsbroek en een nieuw superdun jasje begin ik mijn tocht naar het startpunt van de dag.

In de trein naar Amersfoort zie ik boven Barneveld twee luchtballonnen zweven. Onlangs heb ik zelf een tocht in een luchtballon gemaakt en van de piloot begreep ik dat ballonvaren met name in de ochtend- en avonduren het beste werkt vanwege de samenstelling van de lucht waarin je zweeft. Met een veel hogere snelheid dan dat van die luchtballonnen brengt de trein mij via Amersfoort en Zwolle in Coevorden. In de trein van Zwolle naar Coevorden ben ik nog getuige van een zwartrijder die op de bon wordt geslingerd nadat ik dezelfde persoon nog had uitgelegd hoe ver het nog was naar Emmen.

9:34 Bij de start zijn de Duitse ja-knikkers nog zichtbaar

In Coevorden stap ik uit de trein en probeer ik uit te checken, maar ik hoor geen bevestigende piep. Dat maakt me niet zoveel uit, want ik reis vandaag met een dagkaart voor het hele land. Ik loop dus direct door richting het busje dat mij naar mijn startpunt moet brengen. De chauffeur eet nog een bakje fruit leeg in de tien minuten dat ze nog moet wachten voordat ze mag gaan rijden en ik eet tegelijkertijd mijn eerste broodje op als ontbijt. Tijdens de bustocht naar het startpunt bij bushalte Europaweg 38 te Schoonebeek rijden we veel bordjes voorbij waarop gewaarschuwd wordt voor wandelaars. De chauffeur weet me te vertellen dat er vandaag een wandeltocht is rond Schoonebeek met afstanden tot 40 kilometer. Even denk ik dat ik ze misschien nog ga tegenkomen, maar al snel concludeer ik dat die kans niet groot is, omdat ik direct het gebied uitloop richting het noorden.

9:55

In de lijst met routewijzigingen op het Noaberpad staat gewaarschuwd dat de route in het Bargerveen is aangepast en dat wegens grootschalige werkzaamheden de bordjes ter plaatse moeten worden gevolgd. Met die waarschuwing in gedachten loop ik richting het Bargerveen en als ik bij een gesloten hek kom waar mijn route zegt dat ik rechtdoor moet en de bordjes ter plaatse me linksaf sturen, ga ik dus de bordjes volgen. Ik blijf dit doen, totdat ineens het pad ophoudt en overgaat in een aardappelveld. Heb ik een bordje gemist? Ik besluit het aardappelveld te doorkruisen via een spoor dat door een trekker is achtergelaten. Zo loop ik kaarsrecht door het veld heen. Aan het eind is de trekker haaks gedraaid en sla ik rechtsaf, om even verderop een slootje over te springen en in een weiland uit te komen, waar aan de grassprietjes is te zien dat dit eerder gemaaid gras betreft. Terwijl ik over het weiland richting de weg loop, worden de koeien van de nabijgelegen boerderij losgelaten op het land dat zich aan de andere kant van de sloot bevindt. De koeien kijken me vreemd aan als ik hen passeer en als ik aan het eind van het weiland aankom, besluit ik niet via het erf van de boerderij de weg op te gaan, maar langs de rand van het weiland verder te lopen. Hier loopt een pad en even verderop loopt het Noaberpad over dit pad, dus door zo verder te lopen, hoop ik weer op het Noaberpad terug te komen. Op de plek waar ik daadwerkelijk weer op het Noaberpad uitkom, blijkt de route van noord naar zuid weer beter te zijn gemarkeerd dan andersom. Dat is me bij een eerdere wandeling ook al opgevallen. Toen liep ik over een stuk land waar de hooibalen al stonden opgestapeld, vandaag liep ik hierdoor door een aardappelveld en weiland. Niet erg handig dus, maar zolang ik dit kan doen zonder schade aan de omgeving toe te brengen, kan ik er op zich nog wel mee leven. De boeren van het land waar ik doorheen loop hopelijk ook...

10:05 In een aardappelveld

Ik loop inmiddels langs de weg naar Weiteveen en langs deze weg liggen twee geocaches verstopt. Voor de eerste moet ik bij het Smalspoormuseum zijn. Hier is een evenement aan de gang waardoor er bij de ingang van het terrein entreegelden worden geheven. Ik ga geen toegang betalen om alleen even een geocache te loggen, dus ik besluit om om te draaien en verder te gaan met mijn wandeling. Een paar honderd meter verder ligt de volgende geocache. Hiervoor moet ik met mijn telefoon een nfc-tag scannen waarbij ik informatie krijg over de daadwerkelijke locatie van de geocache. Een stukje verderop kan ik zo mijn eerste gevonden geocache van de dag loggen. In totaal zullen dat er vandaag zeven zijn.

10:14 Langs de koeien

Via Weiteveen kom ik nu uit in het daadwerkelijke Bargerveen. Op dit gebied is dus de waarschuwing over grootschalige werkzaamheden van toepassing. Ik volg de route zoals die op Wandelnet staat nadat ik de routewijzigingen van het Nivon erin had verwerkt en kom zo geen routewijzigingen tegen. Door de routemarkeringen te volgen kom ik op een bepaald moment uit bij een afgesloten prikkeldraadhek, maar door eerdere passanten is hier een opening gecreëerd. Met die grootschalige werkzaamheden valt het dus nog wel mee.

10:30 Een oude wegwijzer

Rond deze periode staat de hei in bloei en als ik over een heideveld loop, is dat een mooi gezicht. De route heeft vandaag sowieso wel mooie paden, van smalle bospaadjes tot brede paden van asfalt, gras of zand. Vooral de brede onverharde paden lopen best fijn. Door de breedte is er weinig last van hoge begroeiing. Vooral op zo'n warme dag als vandaag is dat wel fijn, want in de vijf minuten dat ik met mijn gamaschen loop ter bescherming tegen de brandnetels, worden mijn onderbenen best warm. Warm is het vandaag sowieso; bij de start had ik al zonnebrand gespoten en inmiddels zit er ook een lading deet op de armen en benen. Zonnebrand, deet en zweet. Heel fris klinkt het niet, maar het is niet anders. Er zijn momenten dat ik terugdenk aan de voorgaande twee wandelingen waarbij de regen uiteindelijk niet zo vervelend was als vooraf gedacht, maar ik besluit dat ik niet mag klagen over zulk mooi wandelweer. Het is tenslotte maar zo'n 25 graden Celsius en dat is toch maar weer 10 graden lager dan de hete wandeldagen tijdens de Nijmeegse Vierdaagse van vorig jaar. Het valt dus nog best mee.

11:30 Over de hei

Bij Zwartemeer loop ik onder de A37 door en omdat mijn kaartje een N37 aangeeft, zoek ik even op mijn telefoon of het echt een snelweg betreft. Dat blijkt zo te zijn, dus dat geeft maar weer aan dat mijn kaarten best gedateerd zijn. Het pad waar ik nu op loop, is best smal, en ik weet niet beter of het is een wandelpad. Dat blijkt echter anders als ik van beide kanten zo nu en dan aan de kant moet voor passerende fietsers. Gelukkig beperkt dit zich tot drie groepen met fietsers, want om ze te laten passeren moet ik tussen de hoge begroeiing aan de kant stil staan zodat zij erlangs kunnen.

11:44 De hei staat in bloei

Het smalle pad gaat over in een breder wegdek, maar ik loop een klein stukje verder voor een geocache die ik uiteindelijk niet weet te vinden. Hierdoor loop ik een klein stukje westelijker dan bedoeld verder, maar voordat er weer een afslag in de route ligt, ben ik weer op het officiële Noaberpad terug. Ik loop verder zonder echt te weten waar ik precies ben, totdat ineens de weg ophoudt en ik bij het Scholtenskanaal ben uitgekomen. Aan de overkant zie ik een ophaalbrug en een horecagelegenheid en ik besluit hier mijn eerste rust te nemen. Dat mag ook wel nu ik zo ongeveer op de helft van de dagafstand ben, maar voordat ik dat kan doen, moet ik het kanaal nog over. Dit moet via een voetveer waarbij ik mijzelf naar de overkant moet trekken via een touw dat over het kanaal is gespannen. Dit gaat gelukkig zonder al teveel moeite en zo neem ik even verderop plaats in de schaduw van de horecagelegenheid waar het heerlijk rustig is, want de overige gasten zitten allemaal buiten. Ik heb genoeg in de zon gelopen, dus ik verkies een rust in de schaduw en nadat ik een koud glas cola en een plakje cake heb gegeten, verwissel ik de batterijen van de gps-ontvanger en vervolg ik mijn tocht.

12:13 Een breed graspad

Niet veel verder ga ik even zitten om mijn voeten te inspecteren, want door het geschuif in de schoen heb ik het vermoeden dat er een blaar zit aan te komen achter mijn hielen. Een snelle inspectie wijst uit dat op beide voeten al een blaartje is ontstaan, maar deze zijn al open en er zit geen vocht meer in. Voor de zekerheid tape ik de achterkant van beide voeten voordat ik verder ga. Sinds ik mijn nieuwe wandelschoenen heb, loop ik sneller blaren dan voorheen en ik vermoed dat dat komt doordat de veters bovenaan niet door gaatjes gaan, maar om haken heen. Hierdoor is het lastiger om de schoen goed vast te strikken wat het geschuif door de schoen - met name bij het omhoog lopen - versterkt.

12:18

Inmiddels ben ik bij Klazienaveen-Noord aangekomen en ook al klinkt de naam als een stadswijk, lijkt het erop dat het hier toch echt als een zelfstandig dorp wordt gezien. Heel groot is het niet dus ik ben er zo weer doorheen. De volgende doorkomstplaats is Emmer-Compascuum. Hier loop ik weer een kleine aangepaste route om langs een geocache uit te komen, maar ter plaatse blijkt de cache er niet meer te liggen. Ik loop langs het zwembad en langs een recreatieplas en het ziet er aantrekkelijk uit, maar ik geniet van mijn wandeling en je hoort mij niet klagen over wat anderen doen om de dag door te komen.

13:45

Na Emmer-Compascuum gaat de route verder naar Ter Apel en in het gebied waar ik nu doorheen loop, liggen vrij veel geocaches. Zo kom ik bij een bruggetje waar ik zo ongeveer bovenop de geocache op de brugleuning ga zitten wachten totdat een vrouw met hond weg is gelopen, maar zij blijven juist staan omdat de hond met mij wil spelen. Ik leg uit dat ik niet opsta omdat ik mijn rug rust wil geven na het vele lopen en zij besluit met de hond weer verder te lopen. Dat geeft mij de kans om ongezien te zoeken en nadat ik ook deze geocache heb gelogd, vervolg ik mijn pad. Een stukje later zie ik de provinciegrens met Groningen opdoemen en vlak voordat ik daadwerkelijk deze grens passeer, log ik nog een geocache op een bijzonder plekje bij iets wat een fort wordt genoemd.

14:02 Voetveer over het Scholtenskanaal

Zo'n 100 meter verderop moet ik rechtsaf de brug over. Net voor deze brug staat een kombord met daarop de tekst 'Ter Apel'. Veel duidelijker kon de provinciegrens niet gemarkeerd zijn, maar ik vind het vreemd om hier al in de bebouwde kom te lopen. Zo ziet het er namelijk totaal niet uit en ook op de kaart oogt het eerder als buitengebied. Ook mijn gps-ontvanger zegt dat ik nog zo'n 5 kilometer moet lopen naar de finish in het centrum van Ter Apel. Als ik bij Barnflair aankom, zie ik dat deze naam met een wit bord is aangekondigd, wat erop duidt dat het een onderdeel van de stad Ter Apel is. Nadat ik dit punt voorbij ben, loop ik nog door een stukje bos met een heuse zandvlakte, waarna ik uitkom aan de rand van de stad Ter Apel. Ik vind het allemaal een gek idee, en terwijl mijn telefoon mij welkom heet in Duitsland ben ik alweer een poosje aan het rekenen om op tijd bij de bushalte te komen. Het lijkt er al even op dat ik ongeveer een kwartier op de bus moet wachten, en uiteindelijk blijken dat nog 11 minuten te zijn. Ik vraag omstanders waar de dichtstbijzijnde eetgelegenheid is, maar dat blijkt te ver weg en zo stap ik om vijf over zeven in de bus die me in Emmen zal brengen. Uiteindelijk eet ik om kwart voor negen op het station van Zwolle.

14:03 Naar de overkant

Als ik op mijn eindpunt de trein verlaat, voelt het lopen weer een stuk makkelijker dan in Ter Apel. Het lichaam herstelt snel en na vandaag komt het einde van het Noaberpad ook langzaam aan meer in zicht. Nog twee dagen tot Nieuweschans. Beide dagen zal ik geen 50, maar een dikke 40 kilometer lopen. Dat heeft twee voordelen: in de eerste plaats verdeel ik de resterende afstand zodat ik voor de laatste wandeldag nog wat afstand over houd. Daarnaast loop ik nu het verst van huis en door 10 kilometer minder te lopen, wordt het ook automatisch minder laat. Vandaag ben ik uiteindelijk om half elf pas thuis. Door de kortere afstand lijkt het erop dat dat volgende keer een half uur eerder zal zijn, ondanks dat ik verder van huis ben en een lastigere route te reizen heb.

Statistieken Afstand: 49,7 km Gemiddelde: 5,3 km/h Bewogen gem.: 6,2 km/h Totaalteller: 4286,7 km

De voortgang na zeven wandeldagen.

14:14 Rustpauze

14:37

15:12 Een koe in het bos

16:29 Recreatieplas bij Emmer-Compascuum

17:13 Fort aan het water

17:35 De provinciegrens Drenthe-Groningen

18:13 KPN laat de mobiele verbinding hier aan de Duitsers over

18:38 In de bebouwde kom van Ter Apel?

◀ Ootmarsum ▸ Schoonebeek (53km) Ter Apel ▸ Smeerling (43km) ▶